Trur eg får lyst å blogge igjen, kvar gong eg skriv at eg ikkje kjem til å blogge på ei stund. Så her sitt eg altså å skriv, på kjøkkenbenken. Klokka er litt over halv 8 og eg lurar på korleis dagen kjem til å gå. Slik som dei andre dagane? Eller skjer det noko anna i dag? Håpar det skjer noko anna, for eg er lei av å gå slik. Lei av alt, for å seie det rett ut. Eg trudde verkeleg eg skulle få dette til, men eg har starta å tvile på meg sjølv. Sjølvsagt har eg lyst å klare det, men det ser mørkt ut no. Hjertet mitt er rett og slett knust. Sei bare respekt til dei som har kome seg gjennom ein kjærlighetssorg! Trur ikkje ein skjønnar kor vanskelig og tungt det er før ein opplev det sjølv. Og akkurat no er det nokon av dei høgare kreftene som syns at eg skal gå igjennom dette. På den vanskelige måten. Alt skjer nemleg rundt meg no. Sjølvsagt kan verre ting skje, men for meg er dette i det tyngste laget. Så viss du har noko å fortelje meg som du ikkje har turt før, men syns at eg burde vite, kom med det no. Det kan ikkje bli verre enn kva det er.
Bloggen min har blitt ein syte blogg, men akkurat no treng eg ein plass å skrive, så dette blir plassen. Eg skal snu bloggen min frå å vere syteblogg til den bloggen den var før, når det meste har roa seg. Eller når eg har klart å roa meg.
